{"id":274,"date":"2022-12-18T18:13:32","date_gmt":"2022-12-18T18:13:32","guid":{"rendered":"https:\/\/tagaziel.net\/?p=274"},"modified":"2025-07-22T23:15:37","modified_gmt":"2025-07-22T23:15:37","slug":"epitafium-dla-inkowskiego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tagaziel.net\/?p=274","title":{"rendered":"Epitafium dla Inkowskiego"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

14 grudnia 2022 roku odszed\u0142 od nas Inki. Po\u017cegnali\u015bmy si\u0119 z nim w po\u0142udnie, umo\u017cliwiaj\u0105c spokojne za\u015bni\u0119cie, bez b\u00f3lu i strachu.<\/strong> Nie chc\u0119 jednak pami\u0119ta\u0107 go tylko jako kruchego, wychud\u0142ego staruszka, kt\u00f3rego nie\u015bli\u015bmy na r\u0119kach w ostatniej drodze. <\/strong><\/p>\n\n\n\n

Inki to dwana\u015bcie lat fajnego, urozmaiconego \u017cycia, w kt\u00f3rym g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 gra\u0142a najbardziej majestatyczna istota, pe\u0142na gracji, wdzi\u0119ku i finezji w wynajdywaniu sposob\u00f3w, by zorganizowa\u0107 sobie jedzenie (niezale\u017cnie od tego, czy by\u0142o jego, cudze, czy w \u015bmieciach).<\/p>\n\n\n\n

2010: The Saga Begins<\/h2>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Zacznijmy od tego, \u017ce Inki nie by\u0142 naszym psem od samego pocz\u0105tku. Urodzi\u0142 si\u0119 w Republice Po\u0142udniowej Afryki 15 marca 2010 r., w hodowli Palcatanda<\/a>, sk\u0105d przyjecha\u0142 do Polski by do\u0142\u0105czy\u0107 do hodowli Virgo Vestalis Ewy Cuper. <\/p>\n\n\n\n

W trakcie swojego \u017cycia u Ewy zd\u0105\u017cy\u0142 zosta\u0107 tat\u0105 (z du\u017co starsz\u0105 od siebie partnerk\u0105) oraz zacz\u0105\u0107 wyrabia\u0107 sobie charakterek i determinacj\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Podobno ustali\u0142 si\u0119 schemat \u0142omotania: Kropka \u0142omocze Inkiego, Inki \u0142omocze Boba, a Bobo nie maj\u0105c nikogo pod sob\u0105 do \u0142omotania, planuje finezyjn\u0105 zemst\u0119 (tudzie\u017c piel\u0119gnuje ch\u0142odne uczucia wzgl\u0119dem swojego przyszywanego brata, kt\u00f3re przetrwaj\u0105 lata). <\/p>\n\n\n\n

Jednocze\u015bnie Inki zdoby\u0142 tytu\u0142 M\u0142odzie\u017cowego Championa Polski – ostatecznie zostanie Championem, jednak na tym zako\u0144czy karier\u0119. <\/p>\n\n\n\n

Dla nas by\u0142 przede wszystkim przyjacielem, domownikiem i wsparciem w najtrudniejszych chwilach. Pierwszy raz zobaczyli\u015bmy Inkiego na zdj\u0119ciu od Ewy, powy\u017cej. <\/p>\n\n\n\n

2012-2015: Era Gety\u0144ska<\/h2>\n\n\n\n
\"\"
Dwuletni Inki pozuj\u0105cy do zdj\u0119cia pod Sowjetisches Kriegerdenkmal<\/em> w Berlinie,
kr\u00f3tko przed wyjazdem do Getyngi i Rosdorfu.
Udaje tutaj powa\u017cnego, dostojnego psa.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Inki trafi\u0142 do nas w czerwcu 2012 r., gdy Ewa zmuszona zosta\u0142a zamkn\u0105\u0107 hodowl\u0119 i znale\u017a\u0107 domy dla swoich domownik\u00f3w.  Do nas trafi\u0142 Inkspot, pies formalnie trikolorowy, ale faktycznie smoli\u015bcie czarny, lekko chlapni\u0119ty biel\u0105 i spogl\u0105daj\u0105cy na nas prze\u015blicznymi kasztanowymi oczami. Pi\u0119kny eksterier, z wn\u0119trzem ma\u0142ego, kochaj\u0105cego diab\u0142a. <\/p>\n\n\n\n

Zapowiedzi\u0105 wszystkiego by\u0142a pierwsza wizyta na Piwoniowej, kr\u00f3tko po odebraniu go na dworcu w Poznaniu (kiedy jeszcze istnia\u0142 tu dworzec). <\/p>\n\n\n\n

Maria natychmiast zapewni\u0142a sobie jego wieczne uwielbienie i lojalno\u015b\u0107, pi\u0142eczk\u0105 i mizianiem po brzuchu, gdy lekko zdyszany zabaw\u0105 rzuci\u0142 si\u0119 na traw\u0119 i wystawi\u0142 swoj\u0105 puszyst\u0105 pier\u015b. Jakby m\u00f3wi\u0142 “Przypiecz\u0119tujmy pakt.” I tak Maria zosta\u0142a ukochan\u0105 pa\u0144ci\u0105, wyniesion\u0105 na piedesta\u0142 pod niebiosa, a ja… Ja zosta\u0142am Szefem.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Inki i Maria. Zachwyt Inkiego Pa\u0144ci\u0105 trwa\u0142 ca\u0142e \u017cycie. Podejrzewamy, \u017ce \u017ar\u00f3d\u0142em konfliktu mi\u0119dzy nim a Grubym by\u0142y nie sprawy przyziemne, a odrzucenie przez Scotty’ego dogmatu o bosko\u015bci Pa\u0144ci.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Inki by\u0142 jednak diab\u0142em wcielonym, gdy chodzi\u0142o o psy, i pokaza\u0142 to na Piwoniowej, gdzie:<\/p>\n\n\n\n

    \n
  1. Z miejsca pogryz\u0142 si\u0119 ze Skotem.<\/li>\n\n\n\n
  2. Pr\u00f3bowa\u0142 z Lilli zrobi\u0107 na\u0142o\u017cnic\u0119.<\/li>\n\n\n\n
  3. Przerazi\u0142 Amosa do tego stopnia, \u017ce ten schowa\u0142 si\u0119 w piwnicy i odm\u00f3wi\u0142 wyj\u015bcia, a\u017c diabe\u0142 nie znikn\u0105\u0142.<\/li>\n<\/ol>\n\n\n\n

    Relacje z pembrokami pozosta\u0142y napi\u0119te przez d\u0142ugie lata i obfitowa\u0142y w przer\u00f3\u017cne, niekoniecznie weso\u0142e przygody. Amos w\u0142a\u015bciwie jako jedyny unikn\u0105\u0142 Inkowych z\u0119b\u00f3w tudzie\u017c zalot\u00f3w, pomijaj\u0105c jeden incydent sylwestrowy, gdy Inki ewidentnie uzna\u0142 go za ersatz<\/em> Lilli…<\/p>\n\n\n\n

    Ahem.<\/p>\n\n\n\n

    W lipcu wyjecha\u0142 z nami do Niemiec i naszego nowego mieszkania w Rosdorfie pod Getyng\u0105. Do dzisiaj mile wspominamy An der Stupe<\/em> 2<\/a> i sp\u0119dzone tam lata. <\/p>\n\n\n\n

    Remontowali\u015bmy je w\u0142asnym sumptem, w zamian za anulowanie czynszu za kilka miesi\u0119cy, \u0142\u0105cznie z malowaniem wszystkich powierzchni kombinacj\u0105 czerwonej i bia\u0142ej farby. Inki, dostosowuj\u0105cy si\u0119 do nowej rzeczywisto\u015bci i domu szuka\u0142 sobie miejsca, towarzysz\u0105c nam wsz\u0119dzie, siadaj\u0105c sobie w k\u0105cie blisko nas i dziwuj\u0105c si\u0119, co te\u017c cz\u0142owieki robi\u0105.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Pomaga\u0142 wyj\u0105tkowo aktywnie. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Robi\u0142 to siadaj\u0105c oparty o \u015bwie\u017co pomalowane drzwi i listwy, na kt\u00f3rych przez kolejne lata wisia\u0142o zakonserwowane farb\u0105 futro. <\/p>\n\n\n\n

    Czasami do puszki z farb\u0105 wpad\u0142o te\u017c troch\u0119 w\u0142osia. <\/p>\n\n\n\n

    Albo na p\u0119dzel. <\/p>\n\n\n\n

    Albo na \u015bcian\u0119. <\/p>\n\n\n\n

    Stwierdzenie, \u017ce corgi mog\u0105 linie\u0107 jest eufemizmem.<\/p>\n\n\n\n

    Samo mieszkanie by\u0142o sp\u00f3\u0142dzielcze. Co fajne, Volksheimstaette <\/em>uzale\u017cni\u0142o udost\u0119pnienie go od zgody co najmniej po\u0142owy mieszka\u0144c\u00f3w budynku (Niemcy szanuj\u0105 demokracj\u0119 na ka\u017cdym poziomie), co w praktyce oznacza\u0142o zdobycie zaledwie dw\u00f3ch podpis\u00f3w, bo w klatce mieszka\u0142o sze\u015b\u0107 rodzin, wraz z nami. <\/p>\n\n\n\n

    Podpisy zdobyli\u015bmy bez problemu. Najlepsza by\u0142a Pani Denti spod dw\u00f3jki, kt\u00f3ra po litanii psich problem\u00f3w zwi\u0105zanych z poprzedni\u0105 lokatork\u0105 i jej pupilami ostatecznie stwierdzi\u0142a, \u017ce tak w sumie to nie nale\u017cy si\u0119 do nikogo uprzedza\u0107 i podpisa\u0142a zgod\u0119.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    No powiedzcie, czy da si\u0119 nie polubi\u0107 takiego uroczego pana?<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Inki swoim ujmuj\u0105cym stylem bycia, milczeniem (serio, cichszego psa nie znali\u015bmy, szczeka\u0142 tylko przy Pembrokach), oraz towarzysko\u015bci\u0105 raczej zjednywa\u0142 sobie ludzi. Raz przy sprz\u0105taniu po nim starszy Niemiec podzi\u0119kowa\u0142 Marii za to, bo niestety w Niemczech nie jest to wcale oczywiste. Innym razem kto\u015b zainteresowa\u0142 si\u0119 psem, nazywaj\u0105c go \u015blicznym miesza\u0144cem, co Inki skwitowa\u0142 oburzonym burkni\u0119ciem.<\/p>\n\n\n\n

    Mieszkanie z cardiganem wymusi\u0142o przystosowanie trybu dnia i codziennych d\u0142ugich spacer\u00f3w. W Rosdorfie nie by\u0142o to trudne, bo jako wioska na przedg\u00f3rzu Harzu, Rosdorf otoczony by\u0142 polami, laskami, wzg\u00f3rzami, a tu i \u00f3wdzie zdarzy\u0142a si\u0119 nawet hodowla koni!<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Wzg\u00f3rze na po\u0142udniu Rosdorfu (dos\u0142ownie Ogierza W\u00f3lka, jak u\u015bwiadomi\u0142 mnie kolega, a nie R\u00f3\u017cowioska), sta\u0142y punkt spacerowy i idealne miejsce dla aktywnego, wysportowanego psa. W tle Rosdorf, a dalej Getynga.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Inki z miejsca pokaza\u0142 nam, \u017ce sporty to jego pasja – w szczeg\u00f3lno\u015bci sprint d\u0142ugodystansowy, skoki wzwy\u017c, wzd\u0142u\u017c i w poprzek, no i oczywi\u015bcie aport. Aportowanie by\u0142o elementem ka\u017cdego udanego wyj\u015bcia, tym bardziej, \u017ce godzina aportowania oznacza\u0142a taki poziom zm\u0119czenia, \u017ce pies pada\u0142 na pysk w domu i zasypia\u0142. Zdarzy\u0142o si\u0119 nawet, \u017ce by\u0142 tak zm\u0119czony, i\u017c nie by\u0142 w stanie wr\u00f3ci\u0107 o w\u0142asnych i si\u0142ach. Wtedy siada\u0142 i spogl\u0105da\u0142 na nas hardo, co oznacza\u0142o, i\u017c psa lepiej wzi\u0105\u0107 na r\u0119ce i ponie\u015b\u0107, by odpocz\u0105\u0142 – czasem a\u017c pod same drzwi domu.<\/p>\n\n\n\n

    Na marginesie, d\u0142ugie spacery nie by\u0142y zawsze planowe. <\/p>\n\n\n\n

    Raz musieli\u015bmy razem maszerowa\u0107 z Rosdorfu i An der Stupe<\/em> do Getyngi. Pow\u00f3d? Wychodz\u0119 z Inkim na zewn\u0105trz, wyprowadzi\u0107 go, \u015bwie\u017co po wstaniu i kawie. Problem w tym, \u017ce wychodz\u0105c nie zabra\u0142am kluczy do domu. Jedn\u0105 opcj\u0105 by\u0142o czekanie pi\u0119ciu, sze\u015bciu godzin na powr\u00f3t Marii. Drug\u0105 spacer. <\/p>\n\n\n\n

    Poszli\u015bmy razem z Inkim z\u0142\u0105czeni (improwizowan\u0105) smycz\u0105, a ja w klapkach na go\u0142e nogi. Bior\u0105c pod uwag\u0119, \u017ce niedaleko znajdowa\u0142 si\u0119 zak\u0142ad (takie Tworki), to zastanawia\u0142o mnie troch\u0119, czy mnie nie zwin\u0105. Mina Marii by\u0142a bezcenna, szczeg\u00f3lnie, gdy w oknie w Grako pojawi\u0142y si\u0119 dwa pyski, m\u00f3j i Inkiego. Na szcz\u0119\u015bcie do domu odes\u0142a\u0142a nas autobusem, stawiaj\u0105c bilet.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Inki pozuj\u0105cy do zdj\u0119cia u Ma\u0142gorzaty Zakrzewskiej<\/a> w 2014 r. Zawsze potrafi\u0142a wydoby\u0107 ukryte pi\u0119kno i MAJESTAT powierzonych jej ps\u00f3w. Nawet u Inkiego. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Tutaj warto wyja\u015bni\u0107, sk\u0105d podzia\u0142, \u017ce ja w domu a Maria w Getundze. Od w\u0142a\u015bciwie pocz\u0105tku samodzielnego \u017cycia pracuj\u0119 jako freelancer z domu, a to Maria wychodzi do pracy. W Getyndze by\u0142a to uczelnia, na kt\u00f3r\u0105 doje\u017cd\u017ca\u0142a autobusem. <\/p>\n\n\n\n

    W pewnym momencie Inki skojarzy\u0142 Mari\u0119 z autobusem i gdy przyje\u017cd\u017ca\u0142, znika\u0142 p\u0119dem spod moich n\u00f3g i lecia\u0142 wskoczy\u0107 na parapet pod du\u017cym oknem w salonie, sk\u0105d mia\u0142 widok na trawnik pod domem i chodnik prowadz\u0105cy do przystanku. Widok pa\u0144ci zawsze oznacza\u0142 eksplozj\u0119 rado\u015bci, ta\u0144ce i czekanie pod drzwiami. <\/p>\n\n\n\n

    Nie jest tak, \u017ce siedzia\u0142 tylko na prowincji. Nie, Inki towarzyszy\u0142 nam wsz\u0119dzie, gdzie tylko mo\u017cna by\u0142o Inkiego wzi\u0105\u0107. <\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Inki pod Siegess\u00e4ule<\/em>. Jest to jedno z moich ulubionych zdj\u0119\u0107, idealnie oddaj\u0105cy jego cardigani\u0105 stron\u0119, pi\u0119kno i diabelski intelekt kryj\u0105cy si\u0119 za tymi kasztanowymi oczami. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Do najfajniejszych wspomnie\u0144 nale\u017cy dzielny Inkspot maszeruj\u0105cy z nami godzinami po Berlinie, dziwuj\u0105c si\u0119 \u015bwiatu, dziel\u0105c przemy\u015bleniami z niemieckimi psami, ganiaj\u0105cy za patysiem w Tiergarten, a gdy zm\u0119czenie osi\u0105gn\u0119\u0142o zbyt wysoki poziom – siadaj\u0105cy z nami na \u0142aweczce, a raczej pod ni\u0105, wykopuj\u0105c sobie w ziemi co\u015b, co przypomina\u0142o grz\u0119d\u0119 (jajka wysiadywa\u0142 tylko swoje).<\/p>\n\n\n\n

    Innym razem wyjecha\u0142 z nami nad Morze P\u00f3\u0142nocne, gdzie pokaza\u0142, jak zachowuje si\u0119 pies przyparty do muru i w skrajnej desperacji: Inki by\u0142 sucho\u0142apkiem, a pr\u00f3ba nieco bardziej ambitnego zapoznania go z wod\u0105 poprzez wzi\u0119cie do morza i pr\u00f3b\u0119 zanurzenia w wodzie si\u0119gaj\u0105cej nam do kostek, mo\u017ce kolan, sko\u0144czy\u0142a si\u0119 panik\u0105, wizgiem i zdarciem z Marii do\u0142u od bikini.<\/p>\n\n\n\n

    Zmieni\u0142o si\u0119 to wraz z uczestnictwem w psiej szkole. Inki zosta\u0142 przez nas zapisany do psiej szko\u0142y w Klein Lengden<\/a>, dziesi\u0119\u0107 kilometr\u00f3w od domu. Je\u017adzili\u015bmy z nim regularnie rowerami, z Inkim podr\u00f3\u017cuj\u0105cym w luksusowych warunkach w przyczepce (w kt\u00f3rej nigdy nie potrafi\u0142 usiedzie\u0107 spokojnie i jak tylko si\u0119 da\u0142o, podr\u00f3\u017cowa\u0142 na tzw. zimny \u0142okie\u0107).<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Pr\u00f3ba nam\u00f3wienia diabelnie inteligentnego i ciekawskiego psa na siedzenie spokojnie w przyczepce sko\u0144czy\u0142a si\u0119 niepowedzeniem. W ko\u0144cu uznali\u015bmy przegran\u0105, a Inki zyska\u0142 mo\u017cliwo\u015b\u0107 swobodnego podziwiania \u015bwiata.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Nauczy\u0142 si\u0119 i nas wtedy wielu rzeczy. Pokaza\u0142, \u017ce szczeniaki zaczepiaj\u0105ce doros\u0142ego, powa\u017cnego cardigana naucz\u0105 si\u0119 trzymania dystansu i moresu, niezale\u017cnie od tego, czy s\u0105 ma\u0142e i rozkoszne, czy du\u017ce i mog\u0105ce mu naplu\u0107 na g\u0142ow\u0119. <\/p>\n\n\n\n

    Co wa\u017cniejsze, zosta\u0142 zmuszony przez pewn\u0105 suczk\u0119 do prze\u0142amania oporu przed wod\u0105: W trakcie gor\u0105cego lata \u0107wiczenia odbywa\u0142y si\u0119 przy strumyku. Bezczelna m\u0142oda labradorka zabra\u0142a Inkiemu kijek – \u015bwi\u0119to\u015b\u0107! – i pozostawi\u0142a go po drugiej stronie strumyka.<\/p>\n\n\n\n

    Chc\u0105c nie chc\u0105c, Inki zamoczy\u0142 \u0142apy, potem si\u0119, i odkry\u0142, \u017ce nie jest psem, a czarn\u0105, w\u0142ochat\u0105 ryb\u0105.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Esox canus<\/em>. S\u0142odkowodna, czarna ryba poro\u015bni\u0119ta w\u0142osiem, kt\u00f3ra sforsuje przeszkody wodne bez trudny. Jakie przeszkody, pytacie? Ka\u017cde<\/em>.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Od tego czasu zakocha\u0142 si\u0119 w wodzie i p\u0142ywaniu, co bardzo urozmaici\u0142o nasze wyj\u015bcia nad Leine i \u015bluz\u0119 wodn\u0105, gdzie p\u0142ywa\u0142 niczym czworonogi szczupak, godnie utrzymuj\u0105c dystans od innych ps\u00f3w. A radzi\u0142 sobie znakomicie, przynajmniej do czasu, gdy zapa\u0142a\u0142 nieodwzajemnion\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 do konara b\u0119d\u0105cego cz\u0119\u015bci\u0105 zatopionego drzewa. Po nieudanej pr\u00f3bie wyrwania go, lekko spanikowa\u0142 – ale zanim uda\u0142o mi si\u0119 zrzuci\u0107 spodnie i rzuci\u0107 psu na ratunek, wyszed\u0142 po drugiej stronie na brzeg, parskn\u0105\u0142, zakl\u0105\u0142 po psiemu, po czym wr\u00f3ci\u0142 na drug\u0105 stron\u0119 ca\u0142y mokry i niezadowolony.<\/p>\n\n\n\n

    Warto zaznaczy\u0107, \u017ce niezadowolenie nie oznacza\u0142o niesubordynacji albo odreagowywania! Inkiego szybko nauczyli\u015bmy grzecznego czekania na podanie jedzenia oraz spo\u017cywania go po us\u0142yszeniu “Smacznego”. Taki savoir-vivre bardzo upro\u015bci\u0142 posi\u0142ki i ograniczy\u0142 wyrywanie miski z r\u0105k. Inki tak\u017ce nauczy\u0142 si\u0119, \u017ce gdy szefostwo ka\u017ce wyplu\u0107, co ma si\u0119 w paszczy, to nale\u017cy to wyplu\u0107, a nie po\u017cera\u0107 jeszcze szybciej (ta umiej\u0119tno\u015b\u0107 budzi\u0142a zazdro\u015b\u0107 innych!).<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Uspokajam zaniepokojonych: Inki nigdy nie przesta\u0142 by\u0107 corgiem, nawet po latach. Gdy tylko m\u00f3g\u0142… Ko\u0144czy\u0142o si\u0119 jak powy\u017cej (grudzie\u0144 2020 r.) <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Za to dob\u00f3r karmy… C\u00f3\u017c, z karm\u0105 raz pr\u00f3bowa\u0142am po pozna\u0144sku i kupi\u0142am nies\u0142awn\u0105 \u017c\u00f3\u0142t\u0105 karm\u0119. Inki kocha\u0142 j\u0105, pa\u0142aszowa\u0142 z zapa\u0142em, ale jednocze\u015bnie powodowa\u0142a u niego potworne gazy. Takie, \u017ce nie powstydzili by si\u0119 ich pod Somm\u0105 czy Ypres. Generalnie zdecydowali\u015bmy si\u0119 mu jej nie dawa\u0107, ale raz uzna\u0142am, \u017ce sprawdz\u0119 ponownie.<\/p>\n\n\n\n

    Inki lubi\u0142 zwija\u0107 si\u0119 na podusi przy Marii i tak sobie jej towarzyszy\u0107. Wtedy zrobi\u0142 to samo… Do dzi\u015b pami\u0119tam zar\u00f3wno “Micha\u0142!” z drugiego ko\u0144ca mieszkania, jak i zapieraj\u0105cy dech w piersi zapach w sypialni.<\/p>\n\n\n\n

    Ale jedzenie to nie tylko potworno\u015bci. To tak\u017ce przyjemno\u015bci! Jak mo\u017cna by zapomnie\u0107 o jego zami\u0142owaniu do jab\u0142ek? Inki kocha\u0142 wyszukiwa\u0107 jedzenie, a jab\u0142ka by\u0142y szczeg\u00f3lnym przysmakiem dla Byde\u0142ka (jedno z wielu przezwisk). Mia\u0142 swoj\u0105 ulubion\u0105 jab\u0142onk\u0119 pod domem, na kt\u00f3r\u0105 wspina\u0142 si\u0119 przed wyj\u015bciem na spacer i bra\u0142 sobie jab\u0142ko na drugie \u015bniadanie.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Pies wybiera si\u0119 na spacer, ze \u015bwie\u017co zerwanym jab\u0142kiem w pysku.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Lubi\u0142 zapewne uczucie p\u0119kaj\u0105cego jab\u0142ka i rozrywanie go na kawa\u0142ki. Podobnie zreszt\u0105 by\u0142o z tektur\u0105 wszelkiej ma\u015bci, w szczeg\u00f3lno\u015bci rolek po papierze toaletowym czy r\u0119cznikach, kt\u00f3re zabiera\u0142 na swoje pos\u0142anko i systematyczne rozrywa\u0142 na strz\u0119py. Wiedzia\u0142, \u017ce mu wolno i korzysta\u0142 z tego przywileju bardzo liberalnie. Potrafi\u0142 ze \u015bmietnika rolk\u0119 i zabra\u0107 sobie, ot tak, do zabawy.<\/p>\n\n\n\n

    Raz zdarzy\u0142o mu si\u0119 wyci\u0105gn\u0105\u0107 bonus. Ja pisa\u0142am akurat artyku\u0142 do pracy. Ze skupienia wyrwa\u0142 mnie krzyk Marii “Nie patrz na Inkiego.” Oczywi\u015bcie, patrz\u0119, a tutaj stoi pies w przej\u015bciu, trzymaj\u0105c w pysku cygaro, niczym Winston Churchill. Problem w tym, \u017ce cygarem by\u0142 zu\u017cyty tampon. Pies nie widzia\u0142 w tym absolutnie nic niestosownego, a jego spojrzenie m\u00f3wi\u0142o “o co afera?”.<\/p>\n\n\n\n

    A je\u015bli si\u0119 go nie dopilnowa\u0142o? To w\u0142amywa\u0142 si\u0119 do spi\u017carni i jad\u0142 do woli. Nad Morzem P\u00f3\u0142nocnym nie dopilnowali\u015bmy psiego jedzenia i po dwugodzinnym spacerze znale\u017ali\u015bmy besti\u0119 le\u017c\u0105c\u0105 w\u015br\u00f3d rozrzuconej karmy, rozkosznie posapuj\u0105c\u0105 i przypominaj\u0105c\u0105 kszta\u0142tem bary\u0142k\u0119. <\/p>\n\n\n\n

    Inkspot, Inki, Inkowski, Czarny, Mroczny, Puci, Pu\u0107, Pan Puci\u0144ski, Puciasty, Byde\u0142ko, Bydl, Czarna Cholera…<\/p>Lista przezwisk Inkowskiego. “Bary\u0142A” pozostaje okre\u015bleniem zarezerwowanym dla Amosa.<\/cite><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n

    2014: *trach*<\/h2>\n\n\n\n
    \"\"
    Inki po wyj\u015bciu ze szpitala. Dieta by\u0142a \u015bci\u015ble wyliczona i nie s\u0142u\u017cy\u0142a panu Puciowi, ale uda\u0142o si\u0119 powstrzyma\u0107 dyskopati\u0119 i ustabilizowa\u0107 Inkiego na kolejne osiem lat.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Kluczowym wydarzeniem w \u017cyciu Inkiego i naszym by\u0142a niestety jego dyskopatia. Inki by\u0142 psem bardzo aktywnym i skocznym i, jak w przys\u0142owiu, w ko\u0144cu k\u00f3zka z\u0142ama\u0142a sobie kr\u0119gos\u0142up. W pa\u017adzierniku 2014 r. zauwa\u017cyli\u015bmy u Inkiego bardzo niepokoj\u0105ce zwolnienie (pies dzia\u0142aj\u0105cy non stop na 110% mocy nagle ledwo wykrzesa\u0142 z siebie po\u0142ow\u0119), problem z oznaczaniem, wreszcie b\u00f3l, pisk i niedow\u0142ad wieczorem.<\/p>\n\n\n\n

    W ci\u0105gu godziny byli\u015bmy w klinice uniwersyteckiej, gdzie okaza\u0142o si\u0119, \u017ce to prawdopodobnie dyskopatia, ale nie jest tragicznie, bo Inki nadal ma odruch poprawiania stopy oraz g\u0142\u0119bokie czucie. Zdecydowali\u015bmy si\u0119 na leczenie farmakologiczne i stabilizacj\u0119. Pami\u0119tam do dzi\u015b, \u017ce w amoku tego wieczoru na \u0142awce pod klinik\u0105 zosta\u0142 m\u00f3j portfel, o czym zorientowa\u0142am si\u0119 p\u00f3\u0142 godziny po wyj\u015bciu. Wr\u00f3cili\u015bmy razem, spi\u0119ci ze sob\u0105 straszliwie – a \u017ce to Niemcy, to portfel le\u017ca\u0142 tam, gdzie zosta\u0142.<\/p>\n\n\n\n

    Inki zosta\u0142 w klinice dwa tygodnie, na diecie lekowo-szpitalnej. W czasie wizyty na p\u00f3\u0142metku przejecha\u0142 ko\u0142o nas taki zdezorientowany gremlin nakryty fioletowym r\u0119czniczkiem (kt\u00f3ry potem towarzyszy\u0142 nam przez kolejne osiem lat, a\u017c nie zu\u017cy\u0142 si\u0119 do takiego stopnia, \u017ce przesta\u0142 przypomina\u0107 cokolwiek r\u0119cznikopodobnego). Pod koniec tych dw\u00f3ch tygodni otrzymali\u015bmy Inkiego ustabilizowanego, cho\u0107 niechodz\u0105cego, dokumentacj\u0119 i rachunek na 1200 euro.<\/p>\n\n\n\n

    (Zap\u0142acili\u015bmy go po roz\u0142o\u017ceniu na raty. Oboje chcemy tutaj podzi\u0119kowa\u0107 wszystkim, kt\u00f3rzy nas wspomogli, w szczeg\u00f3lno\u015bci Adamowi Dudziakowi, kt\u00f3ry sp\u0142aci\u0142 jedn\u0105 czwart\u0105 rachunku nie oczekuj\u0105c niczego w zamian. Dzi\u0119ki, Adam!)<\/em><\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Inki w trakcie rehabilitacji, ju\u017c chodz\u0105cy. Pi\u0142eczka pozosta\u0142a najlepszym motywatorem, chocia\u017c by nie zniszczy\u0142 jej przy pierwszej zabawie potrzeba by\u0142o litego kauczuku. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Inki wr\u00f3ci\u0142 do domu i zacz\u0119\u0142a si\u0119 rehabilitacja, przy kt\u00f3rej nauczyli\u015bmy si\u0119 wiele, m.in. tego, \u017ce pies niechodz\u0105cy nie powinien spa\u0107 w ka\u015bcie. Nawet, je\u015bli suszy si\u0119 szybko, a prysznic \u0142atwo j\u0105 wymywa.<\/p>\n\n\n\n

    Rehabilitacja Inkiego by\u0142a prowadzona zgodnie ze wskaz\u00f3wkami w\u0142asnymi r\u0119kami, ze wzgl\u0119du na to, i\u017c jego choroba zbieg\u0142a si\u0119 z ko\u0144cem stypendium doktoranckiego Marii i znacznym ograniczeniem bud\u017cetu. Za to towarzyszy\u0142y nam dopingi ze strony reszty mieszka\u0144c\u00f3w Rosdorfu, kt\u00f3rzy kibicowali niepe\u0142nosprawnemu w jego drodze ku odzyskaniu sprawno\u015bci – a \u0107wiczyli\u015bmy gdzie si\u0119 da\u0142o, \u0142\u0105cznie ze skwerkiem z jab\u0142oniami, gdzie Inki by\u0142 istotn\u0105 konkurencj\u0105 dla dzieci zbieraj\u0105cych spady. <\/p>\n\n\n\n

    Czworono\u017cny koneser w\u0119drowa\u0142 mi\u0119dzy spadami, cz\u0119stuj\u0105c si\u0119 nimi i delektuj\u0105c k\u0119sami (oraz pozostawiaj\u0105c nadgryzione jab\u0142ka, kt\u00f3re mu nie posmakowa\u0142y). Na szcz\u0119\u015bcie by\u0142o to raczej dla wszystkich zabawne, a nie denerwuj\u0105ce. Ju\u017c w po\u0142owie listopada 2014 r. stan\u0105\u0142 chwiejnie na nogi, a do marca 2015 r. pies wreszcie zacz\u0105\u0142 chodzi\u0107 bez podtrzymywania go r\u0119czniczkiem. Tanecznie, chwiejnie, potrzebuj\u0105c pomocy przy wypr\u00f3\u017cnianiu, ale chodzi\u0142. <\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Rozanielona mina tego pana by\u0142a dla nas najlepsz\u0105 nagrod\u0105.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Najwa\u017cniejsze dla niego by\u0142o jednak to, i\u017c czu\u0142 swoje dupsko. A konkretniej, mizianie go po naddupiu. B\u0142oga, anielska mina psa, kt\u00f3ry odzyska\u0142 czucie w najbardziej mizialnym miejscu na swoim ciele by\u0142a bezcenna.<\/p>\n\n\n\n

    To by\u0142 szczeg\u00f3lnie radosny dzie\u0144. Pies tak\u017ce uzna\u0142, \u017ce b\u0119dzie celebrowa\u0107 na sw\u00f3j spos\u00f3b i wkr\u00f3tce jego \u0142upem pad\u0142o p\u00f3\u0142 pieczonej perliczki pozostawionej przez nas w g\u0142\u0119bi sto\u0142u. Zjedzona zosta\u0142a skrz\u0119tnie i dok\u0142adnie, do ostatniej kosteczki.<\/p>\n\n\n\n

    Nie, nie wiemy jak pies \u015bwie\u017co zrehabilitowany wdar\u0142 si\u0119 na st\u00f3\u0142 i \u015bci\u0105gn\u0105\u0142 j\u0105 nie t\u0142uk\u0105c talerzy. S\u0105 sprawy na niebie i w kuchni, o kt\u00f3rych filozofom si\u0119 nie \u015bni\u0142o. Maria wr\u0119cz zrobi\u0142a sobie tatua\u017c na pami\u0105tk\u0119 Inkiego inspirowany tym popisem psiej magii.<\/p>\n\n\n\n

    2015-2019: Plewiska<\/h2>\n\n\n\n
    \"\"
    Inki przed przeprowadzk\u0105. Po zlikwidowaniu \u0142\u00f3\u017cka materac wyl\u0105dowa\u0142 na pod\u0142odze, co oznacza\u0142o wsp\u00f3lne spanie! Tutaj Inki po powrocie Marii, czujnie pilnuj\u0105cy Pa\u0144ci, by mu znowu gdzie\u015b nie pojecha\u0142a.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    W tym samym roku nast\u0105pi\u0142 kolejny zwrot. Bezcelowe by\u0142o dla nas czekanie na obron\u0119 doktoratu Marii – co okaza\u0142o si\u0119 znakomitym posuni\u0119ciem, bo nie mia\u0142o to nast\u0105pi\u0107 przez kolejne siedem (!) lat – wi\u0119c zdecydowali\u015bmy si\u0119 na ponown\u0105 migracj\u0119.<\/p>\n\n\n\n

    Powr\u00f3t na \u0142ono Rzeczpospolitej nast\u0105pi\u0142 w lipcu 2015 r., a po stosunkowo kr\u00f3tkim okresie szukania lokum do wynaj\u0119cia znale\u017ali\u015bmy si\u0119 w Plewiskach, na Kminkowej. To dziwne miejsce, sypialnia Poznania bez konkretnego centrum, rozwini\u0119ta chaotycznie i bez\u0142adnie, a najlepszy park w okolicy, dawny maj\u0105tek w\u0142a\u015bcicieli wioski, jest verboten <\/em>dla ps\u00f3w. Ale jednocze\u015bnie by\u0142y fajne warunki do dalszych spacer\u00f3w, pe\u0142no zakamark\u00f3w, w kt\u00f3re mo\u017cna by\u0142o si\u0119 przej\u015b\u0107 z kejtrem, no i by\u0142 te\u017c sentyment do d\u0142ugich spacer\u00f3w z Grubym (Scottym) w pierwszym roku zwi\u0105zku z Mari\u0105 – w tym jego s\u0142awna rewia “Corgi na Lodzie”.<\/p>\n\n\n\n

    W przeciwie\u0144stwie do Rosdorfu, Inki nie zyska\u0142 sobie natychmiastowej popularno\u015bci. Nie ze swojej winy, mieszkaj\u0105ca po s\u0105siedzku pani Janina by\u0142a emerytowan\u0105 instrumentariuszk\u0105 z Polnej, kt\u00f3rej wiecznie przeszkadza\u0142y nasze rowery i “brudz\u0105cy” pies (czyli o\u015bmielaj\u0105cy si\u0119 nie wyciera\u0107 \u0142ap przed wej\u015bciem), oraz g\u0142owa rodziny z pi\u0119tra wy\u017cej, kt\u00f3remu przeszkadza\u0142o absolutnie wszystko.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Sam Inki nie wydawa\u0142 si\u0119 by\u0107 szczeg\u00f3lnie przej\u0119ty postaw\u0105 s\u0105siad\u00f3w. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Ironicznie, to w\u0142a\u015bnie jego rodzina uratowa\u0142a nas, gdy wyszed\u0142szy z Inkim na chwil\u0119 na dw\u00f3r w celach wiadomych zatrzasn\u0119\u0142am drzwi wej\u015bciowe na klatk\u0119… Z wstawionym i gotuj\u0105cym si\u0119 ry\u017cem.<\/p>\n\n\n\n

    Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce okres plewiski to szczyt mo\u017cliwo\u015bci Inkiego. Owszem, by\u0142 niepe\u0142nosprawny, ale jednocze\u015bnie pe\u0142en werwy i w pe\u0142ni zrehabilitowany, oraz nie ba\u0142 si\u0119 absolutnie niczego. Niejeden m\u0142odszy pies m\u00f3g\u0142 si\u0119 od niego uczy\u0107 zawzi\u0119to\u015bci i determinacji… Co nie zawsze wychodzi\u0142o mu na dobre.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    To zdj\u0119cie z kolei najlepiej oddaje nasze relacje. Best buddies!<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Zachowa\u0142 swoje zami\u0142owanie do organizowania sobie jedzenia, niezale\u017cnie od tego, czy si\u0119 na to zgadzali\u015bmy, czy nie. Ju\u017c w Rosdorfie pokaza\u0142, \u017ce gusta kulinarne ma bardzo szerokie – tampony, jab\u0142uszka, perliczki, tektura, a nawet podarowana mi r\u00f3\u017ca chi\u0144ska, kt\u00f3r\u0105 pewnego ranka po\u017car\u0142 ze smakiem – a tutaj jego zainteresowania wesz\u0142y w nowy etap. <\/p>\n\n\n\n

    Dwa lata po powrocie wdar\u0142 si\u0119 na blat i po\u017car\u0142 p\u00f3\u0142 blachy czekoladowego ciasta. Innym razem ca\u0142e opakowanie Merci wr\u0119czone Marii w prezencie przez koleg\u0119 po prawniczym fachu.<\/p>\n\n\n\n

    Teobromina? Co to, to jaki\u015b smako\u0142yk?<\/p>Inki, gdyby umia\u0142 m\u00f3wi\u0107 i kto\u015b mu powiedzia\u0142 o szkodliwo\u015bci czekolady<\/cite><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n

    Nie wspomn\u0119 ju\u017c o mi\u0119sku, kt\u00f3re po\u017cera\u0142 na zasadzie w\u0119\u017ca jajo\u017cera, ca\u0142e na raz, czy o naszych \u0142zach. Nie boimy si\u0119 p\u0142aka\u0107, a Inki \u0142\u0105czy\u0142 po\u017cyteczne z przyjemnym – wspiera\u0142 swoje szefostwo, zlizuj\u0105c jednocze\u015bnie s\u0142one pyszno\u015bci i g\u0142o\u015bno ciamkaj\u0105c.<\/p>\n\n\n\n

    Najwa\u017cniejsze by\u0142y jednak wi\u0119zi spo\u0142eczne. Mnie, wyrwanej z Polski i przeniesionej na grunt niemiecki, powr\u00f3t pozwoli\u0142 ucywilizowa\u0107 si\u0119, odnowi\u0107 przyja\u017anie – w tym najwa\u017cniejsz\u0105, z Piotrem, kt\u00f3ry jest dla mnie zaraz po Marii najlepszym przyjacielem, bratem z innej matki, oraz fanem Inkiego pomimo alergii na sier\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Dw\u00f3ch spo\u015br\u00f3d moich najlepszych przyjaci\u00f3\u0142 na jednym zdj\u0119ciu. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Dla Inkiego oznacza\u0142o to znacznie bardziej intensywny kontakt z lud\u017ami i zwierz\u0119tami. Nie m\u00f3wimy tutaj wy\u0142\u0105cznie o regularnych spacerach, podczas kt\u00f3rych majestatycznie sun\u0105cy cardigan przyci\u0105ga\u0142 czasami spojrzenia (przy czym nikt nie pyta\u0142 co to za uroczy mieszaniec).<\/p>\n\n\n\n

    Nie, Inki by\u0142 \u017cyw\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 naszego \u017cycia imprezowego, prawdziwym kompanem kt\u00f3remu nie by\u0142y straszne imprezy do p\u00f3\u017ana w pubie, nieko\u0144cz\u0105ce si\u0119 grille, czy wizyty u przyjaci\u00f3\u0142 ko\u0144cz\u0105ce si\u0119 noclegiem. <\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Inki na przyj\u0119ciu weselnym Piotra i Natalii, w obiektywie Bartosza Wo\u017anego. To zdj\u0119cie idealnie oddaje jego postaw\u0119 wobec ludzi: Szarmancja i elegancja! (2019)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Inki, nazywany cz\u0119sto po prostu naszym Piese\u0142em, by\u0142 niezwykle towarzyski, uprzejmy, cz\u0119sto krad\u0142 wiecz\u00f3r i stawa\u0142 si\u0119 gwiazd\u0105. W szczeg\u00f3lno\u015bci w pso-przyjaznej Piwnej Stopie i p\u00f3\u017aniej W\u015bciek\u0142ym Chmielu, naszych ulubionych miejsc\u00f3wach. <\/p>\n\n\n\n

    Oczywi\u015bcie, jak na charakternego psa przysta\u0142o, dochodzi\u0142o czasami do star\u0107. W Stopie raz spotka\u0142 si\u0119 pyskiem w pysk z akit\u0105 inu, kt\u00f3ry zacz\u0105\u0142 od podej\u015bcia do nas po mizianko, a sko\u0144czy\u0142 na pr\u00f3bie przerobienia Inkiego na kotlet. Na szcz\u0119\u015bcie opanowany szef akity i odpowiednio zastosowane krzes\u0142o zapobieg\u0142y zamianie w produkt kulinarny!<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    W Stopie<\/a> zosta\u0142 nawet przez pewien czas nieoficjaln\u0105 maskotk\u0105! (2017)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    By\u0142 to wyj\u0105tek od zasady, gdy to Inki by\u0142 t\u0142uczonym (no, prawie), a nie t\u0142uk\u0105cym.<\/p>\n\n\n\n

    Trzeba to powiedzie\u0107 otwarcie: Inki przy narodzinach otrzyma\u0142 klas\u0119 wojownika tudzie\u017c barbarzy\u0144cy, a wobec reszty ps\u00f3w obowi\u0105zywa\u0142a zasada “Suczki kocha\u0107, psy \u0142omota\u0107”. Na Piwoniowej, w moim domu rodzinnym, odm\u00f3wi\u0142 przed laty zastosowania si\u0119 do panuj\u0105cych porz\u0105dk\u00f3w, jak ju\u017c wspomnia\u0142am, a wiek nie zmieni\u0142 jego nastawienia. Najlepsze na co mogli\u015bmy liczy\u0107, to swoiste d\u00e9tente mi\u0119dzy Grubym a Inkim (Amos wola\u0142 udawa\u0107, \u017ce go nie ma), wymuszane przez Mi\u0119dzypa\u0144ciowsk\u0105 Komisj\u0119 Arbitra\u017cow\u0105 – czyli czujne unikanie punkt\u00f3w zapalnych, rozdzielanie pan\u00f3w gdy mieli\u015bmy gdzie\u015b wyj\u015b\u0107, oraz ci\u0105g\u0142e ogl\u0105danie si\u0119 przez rami\u0119, czy gdzie\u015b nie zaczyna si\u0119 kolejna wojna mi\u0119dzypsowa.<\/p>\n\n\n\n

    Nie zawsze sie to udawa\u0142o, a gdy dochodzi\u0142o do incydent\u00f3w, to zaciek\u0142o\u015b\u0107 Inkiego po\u0142\u0105czona z do\u015bwiadczeniem i determinacj\u0105 wymusza\u0142a jak najszybsze reakcje. Inki bowiem nie wierzy\u0142 w ograniczony konflikt, czy zwyk\u0142e pokazanie wy\u017cszo\u015bci. Nie, podczas okresu gety\u0144skiego ewidentnie czyta\u0142 Vom Kriege<\/em> Carla von Clausewitza, i stosowa\u0142 konsekwentnie koncepcj\u0119 wojny absolutnej, d\u0105\u017c\u0105c do ca\u0142kowitego zniszczenia przeciwnika.<\/p>\n\n\n\n

    Wprowadzenie zasady umiarkowania do filozofii Wojny by\u0142oby absurdem.<\/p>Carl von Clausewitz, Vom Kriege<\/cite><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n

    Nasze nastawienie gra\u0142o tutaj rol\u0119. Napi\u0119cie emocjonalne czy zdenerwowanie blisko\u015bci\u0105 Inkiego i Grubego mog\u0142y czyni\u0107 z tego samospe\u0142niaj\u0105c\u0105 si\u0119 przepowiedni\u0119. Na dow\u00f3d mog\u0119 przedstawi\u0107 absolutnie bezprecedensowe uj\u0119cia dw\u00f3ch pan\u00f3w chodz\u0105cych na jednej smyczy pokojowo – i zapewniam, nie jest tak, \u017ce pi\u0119\u0107 minut p\u00f3\u017aniej trzeba by\u0142o tych dw\u00f3ch odci\u0105ga\u0107 od siebie (na marginesie, Maria raz dos\u0142ownie rozdziela\u0142a Inkiego i Herkulesa poprzez podniesienie oby za kark i trzymanie na wyci\u0105gni\u0119tych r\u0119kach, ku zaskoczeniu Konopk\u00f3w).<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Co nie oznacza, \u017ce panowie w og\u00f3le nie potrafili \u017cy\u0107 ze sob\u0105 w zgodzie. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Z czasem obaj panowie odpu\u015bcili i podzia\u0142 na Bloki Inkowski i Grubso\u0144ski znik\u0142, chocia\u017c konflikty nadal si\u0119 tli\u0142y. Inne psy te\u017c szybko uczy\u0142y si\u0119, \u017ce z Inkim, owszem, ale tylko na jego zasadach – chyba, \u017ce by\u0142a\u015b suczk\u0105, wtedy zaprasza\u0142, zgodnie z zasad\u0105, \u017ce jak spada\u0107, to z wysokiego konia! A jak pojawia\u0142a si\u0119 cieczka… Raz na Kminkowej pies wy\u0142 \u017ca\u0142o\u015bnie, daj\u0105c uj\u015bcie swym emocjom i d\u0105\u017ceniom.<\/p>\n\n\n\n

    Powr\u00f3t do Polski pozwoli\u0142 tak\u017ce na nawi\u0105zanie ponownego kontaktu ze swoimi dzie\u0107mi, chocia\u017c jako nieobecny ojciec – a raczej wsp\u00f3\u0142autor – odwiedziny u wnuk\u00f3w zako\u0144czy\u0142 wylotem z kojca i wycofaniem si\u0119 w pop\u0142ochu przed k\u0142ami Didi. Z kolei u swojego syna, Teodora, spotka\u0142 si\u0119 z reakcj\u0105 absolutnego zaskoczenia: Inki by\u0142 silny, lecz stosunkowo drobny, i w og\u00f3le nie przypomina\u0142 swojego syna. Razem wygl\u0105dali troch\u0119 jak Flip i Flap (jak uda\u0142o si\u0119 dw\u00f3ch chc\u0105cych si\u0119 t\u0142uc pan\u00f3w ju\u017c usadzi\u0107).<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Inki z dzie\u0107mi: Didi, Bazylem i Bimbrem. (2019) <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Z lud\u017ami nigdy nie by\u0142o podobnych k\u0142opot\u00f3w. Inki nie odst\u0119powa\u0142 nas na krok, poruszaj\u0105c si\u0119 po ca\u0142ym domu niczym cie\u0144 (nie zliczymy ile razy omal nie stracili\u015bmy z\u0119b\u00f3w przez Inkiego w trybie stealth k\u0142ad\u0105cego si\u0119 tu\u017c pod naszymi nogami). Wr\u00f3s\u0142 tak w nasze \u017cycie, \u017ce naturalne by\u0142o budzenie si\u0119 i witanie z nim, patrzenie pod nogi, by pielgrzymuj\u0105c po porann\u0105 kaw\u0119 nie postrada\u0107 zdrowia lub \u017cycia, a w trudniejszych momentach wymienia\u0107 z nim spojrzenia i razem wzdycha\u0107, ubolewaj\u0105c nad ludzko\u015bci\u0105 i jej stanem.<\/p>\n\n\n\n

    Inki robi\u0142 to cz\u0119sto ze swojego gniazda. Gniazdem, miejscem zadumy i wygodnego spania, stawa\u0142o si\u0119 wszystko, co znalaz\u0142o si\u0119 na pod\u0142odze – spad\u0142 r\u0119cznik, T-shirt, otwarty plecak – a na zewn\u0105trz, z braku laku, pies zaczyna\u0142 ry\u0107 w ziemi, kopi\u0105c sobie dziur\u0119, w kt\u00f3rej m\u00f3g\u0142 zaparkowa\u0107 i wypocz\u0105\u0107. Szczeg\u00f3lnie upodoba\u0142 sobie miejsce przy altanie na Piwoniowej, gdzie wylegiwa\u0142 si\u0119 w gor\u0105ce dni, a przesta\u0142 dopiero wtedy, gdy moi rodzice omal nie po\u0142amali sobie n\u00f3g i nie po\u0142o\u017cyli tam kamiennej p\u0142yty – bo pr\u00f3by zakopywania dziury by\u0142y szybko odwracane przez psi\u0105 kopark\u0119.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Koparka nie jest okre\u015bleniem na wyrost. (2015) Mi\u0142o\u015b\u0107 do tego miejsca trwa\u0142a latami. (2018)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n

    2017: Pocz\u0105tek ery aleksandryjskiej<\/h2>\n\n\n\n

    w listopadzie 2017 r. pojawi\u0142 si\u0119 w domu ma\u0142y Aleksander i nasta\u0142a era aleksandryjska. Psia filozofia i podej\u015bcie do ludzi zaprocentowa\u0142y bardzo szybko, bo nie stosowali\u015bmy wobec Inkiego szczeg\u00f3lnych trik\u00f3w. Owszem, pies musia\u0142 nauczy\u0107 si\u0119 troch\u0119 wi\u0119cej cierpliwo\u015bci, gdy pojawi\u0142 si\u0119 w domu mini-cz\u0142owiek, wraz z typowymi dla niego w\u0142a\u015bciwo\u015bciami jak budzenie si\u0119 w \u015brodku nocy i wrzaski. Bardzo du\u017co wrzask\u00f3w. Inki by\u0142 przyzwyczajony do g\u0142o\u015bnych i dziwnych odg\u0142os\u00f3w, wszak pa\u0144cia – dzi\u0119ki mnie! – by\u0142a fank\u0105 heavy metalu, a ja, jako graczka, nie \u015bciszam gier (Inki raz w trakcie gry w GTA IV <\/em>g\u0142ucho zawy\u0142, na\u015bladuj\u0105c syren\u0119 policyjn\u0105), i nie odst\u0119powa\u0142 nas na krok.<\/p>\n\n\n\n

    By\u0142 zazdrosny i kilka razy strzeli\u0142 focha, ale szybko przyj\u0105\u0142 do wiadomo\u015bci, \u017ce Aleks – okre\u015blany przeze mnie mianem mini-Bossa – to cz\u0142onek rodziny. W pewnym momencie przyj\u0105\u0142 rol\u0119 gwardii niehonorowej i gdy m\u00f3g\u0142, siada\u0142 przy Aleksie i go pilnowa\u0142 – a je\u015bli uzna\u0142, \u017ce nie wywi\u0105zujemy si\u0119 z obowi\u0105zk\u00f3w rodzicielskich, to zaraz przyprowadza\u0142 nas, by upewni\u0107 si\u0119, \u017ce jego mini-cz\u0142owiek jest zaopiekowany.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Za co, oczywi\u015bcie, zawsze nale\u017ca\u0142o si\u0119 mizianko. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Oczywistym plusem dla Inkiego by\u0142y dos\u0142ownie resztki z pa\u0144skiego sto\u0142u – ucz\u0105cy si\u0119 je\u015b\u0107 Aleks zaskarbi\u0142 sobie lojalno\u015b\u0107 Inkiego, kt\u00f3ry kocha\u0142 go za\u017carcie. Kocha\u0142 tak\u017ce codzienne spacery, gdy po rekonwalescencji i powrocie Marii do pracy, zosta\u0142am kurakiem domowym. A to oznacza\u0142o konieczno\u015b\u0107 wyprowadzania dw\u00f3jki pan\u00f3w codziennie, czy mr\u00f3z czy s\u0142ota.<\/p>\n\n\n\n

    Inki nie narzeka\u0142. Tym bardziej, \u017ce doros\u0142a ju\u017c Wiki sta\u0142a si\u0119 obiektem jego westchnie\u0144 i awans\u00f3w. Sam obiekt nie podziela\u0142 zainteresowania, a co bardziej natarczywe pr\u00f3by przekonania jej ko\u0144czy\u0142y si\u0119 pokazaniem k\u0142\u00f3w i nie pozostawiaj\u0105cymi z\u0142udze\u0144 warkni\u0119ciami.<\/p>\n\n\n\n

    Nie przeszkadza\u0142o to Inkiemu, kt\u00f3ry potrafi\u0142 by\u0107 przemi\u0142ym kompanem dla Wiki oraz jej dzieci – ma\u0142e szczeniaki, cho\u0107 upierdliwe, mog\u0142y liczy\u0107 na \u0142askawe spojrzenie, a nawet udost\u0119pnienie patyka do wsp\u00f3lnego gryzienia.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    I c\u00f3\u017c m\u00f3g\u0142by da\u0107 swojemu przyszywanemu synkowi, jak nie umiej\u0119tno\u015bc rozrywania patyczka na strz\u0119py?<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    2019-2022: Ogrody<\/h2>\n\n\n\n

    Po narodzinach Aleksa zdecydowali\u015bmy si\u0119 na zmian\u0119 lokum. Cho\u0107 fajne, mieszkanie w Plewiskach by\u0142o super dla dw\u00f3jki os\u00f3b z psem, ale nie dw\u00f3jki os\u00f3b, psa i dziecka. W poszukiwaniach istotnym czynnikiem by\u0142a niepe\u0142nosprawno\u015b\u0107 Inkiego, i w ko\u0144cu stan\u0119\u0142o na mieszkaniu z rynku pierwotnego, na Ogrodach. Nauczy\u0142o to nas wiele, w tym tego, jak patologiczni s\u0105 deweloperzy w Polsce oraz kontrolowany przez nich rynek mieszkaniowy.<\/p>\n\n\n\n

    Co jednak najwa\u017cniejsze, powr\u00f3cili\u015bmy do ukochanego przez nas miasta, a Inki zyska\u0142 dost\u0119p do teren\u00f3w spacerowych nad Rusa\u0142k\u0105, na So\u0142aczu, oraz zbiorkomu, z czego skrz\u0119tnie korzystali\u015bmy. Eksplorowanie teren\u00f3w zielonych, nieskalanych r\u0119k\u0105 dewelopera czy pozna\u0144skich w\u0142odarzy by\u0142o czyst\u0105 przyjemno\u015bci\u0105, w szczeg\u00f3lno\u015bci dla Inkiego, kt\u00f3ry kocha\u0142 buszowa\u0107 w krzakach czy \u0142apa\u0107 i niszczy\u0107 patyczki.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Oczywi\u015bcie, dalej uczestniczy\u0142 we wszystkich imprezach w kt\u00f3rych m\u00f3g\u0142, staj\u0105c si\u0119 sta\u0142ym bywalcem pub\u00f3w, grill\u00f3w i p\u00f3\u017anonocnych spotka\u0144 \u2013 tak\u017ce w Marszu R\u00f3wno\u015bci, dzielnie maszeruj\u0105c razem z nami.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Z s\u0105siadami \u017cyli\u015bmy i \u017cyjemy nadal dobrze, a Inki u wszystkich budzi\u0142 sympati\u0119, zar\u00f3wno swoim tanecznym krokiem i pl\u0105saniem, jak i ujmuj\u0105cym, towarzyskim podej\u015bciem – szczeg\u00f3lnie towarzyskim, gdy dzieli\u0142 wind\u0119 z torb\u0105 z zakupami. Trzeba by\u0142o si\u0119 mie\u0107 na baczno\u015bci, by Inki nie podkrad\u0142 czego\u015b z torby. Generalnie w starszym wieku zostawi\u0142 godno\u015b\u0107 za sob\u0105 i wyrobi\u0142 sobie instynkt rabusia, co w po\u0142\u0105czeniu z jego talentem do organizowania sobie jedzenia czyni\u0142o z niego terror kuchni i pokoi.<\/p>\n\n\n\n

    Ukochan\u0105 “ofiar\u0105” zosta\u0142 Aleks, kt\u00f3remu Inki te\u017c zreszt\u0105 skonfiskowa\u0142 na pocz\u0105tku fotel, traktuj\u0105c go jako swoje nowe gniazdo.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Aleksander za to potrafi\u0142 wprowadzi\u0107 si\u0119 do klatki dla ps\u00f3w, deklaruj\u0105c pozostanie tam ze swoim przyjacielem.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Gwardia niehonorowa dalej wykonywa\u0142a swoje obowi\u0105zki, jednak zacz\u0119\u0142a pobiera\u0107 za nie op\u0142at\u0119. Psie myto mia\u0142o posta\u0107 jedzenia, a pobierane by\u0142o w miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci – czasem z r\u0119ki, czasem ze stolika w pokoju Aleksa, a wykazywa\u0142 si\u0119 przy tym zaskakuj\u0105c\u0105 zwinno\u015bci\u0105, nawet w miar\u0119 pogarszania si\u0119 stanu zdrowia. Oczywi\u015bcie, dalej uczestniczy\u0142 w wyj\u015bciach i wyjazdach, ciesz\u0105c si\u0119 nies\u0142abn\u0105c\u0105 popularno\u015bci\u0105. Jego obecno\u015b\u0107, cho\u0107 momentami uci\u0105\u017cliwa ze wzgl\u0119du na s\u0142abn\u0105c\u0105 kontrol\u0119 nad uk\u0142adem wydalniczym (eufemizm!), by\u0142a kluczowa dla zachowania zdrowych zmys\u0142\u00f3w w trakcie lockdownu i pierwszych dw\u00f3ch lat pandemii.<\/p>\n\n\n\n

    Tutaj te\u017c sta\u0142 si\u0119 nieod\u0142\u0105cznym towarzyszem, a ze wzgl\u0119du na kiszkowato\u015b\u0107 mieszkania (na planie wyd\u0142u\u017conego prostok\u0105ta, a nie kwadratu) przemieszcza\u0142 si\u0119 za nami ca\u0142y czas, pilnuj\u0105c nas i stukaj\u0105c pazurami o p\u0142ytki i panele na pod\u0142odze, oraz rozprowadzaj\u0105c wsz\u0119dzie k\u0142aki – do tego stopnia, \u017ce znajdowali\u015bmy je nawet w lod\u00f3wce, nie m\u00f3wi\u0105c ju\u017c o pralce czy meblach.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Inki sta\u0142 si\u0119 nieod\u0142\u0105cznym kompanem Aleksa, pomimo jego tendencji jedzeniowo-rabunkowych, uczestnikiem zabaw, oraz stra\u017cnikiem.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    By\u0142o niemal idyllicznie – pomijaj\u0105c sprz\u0105tanie radosnej tw\u00f3rczo\u015bci jelit \u2013 chocia\u017c Inki nigdy nie straci\u0142 swojego charakteru i zadziorno\u015bci. Przekona\u0142 si\u0119 o tym Syriusz, gdy na spacerze po lesie Inkiego nagle nasz\u0142a ochota na jajecznic\u0119. Punktem zapalnym by\u0142a ko\u0144cz\u0105ca si\u0119 cieczka Wiki, a Syriusz, chocia\u017c jej syn, w oczach Inkiego ur\u00f3s\u0142 do konkurenta (zapewne nie spa\u0142, gdy ogl\u0105dali\u015bmy Gr\u0119 o Tron<\/em>). Rozdzielenie pan\u00f3w trwa\u0142o d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119, szczeg\u00f3lnie, \u017ce stary Inki g\u00f3rowa\u0142 nad m\u0142odzianem zar\u00f3wno do\u015bwiadczeniem, jak i bezwzgl\u0119dno\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n

    Odczepienie psiej paszczy od jajek Syriusza zosta\u0142o okupione krwi\u0105. Dos\u0142ownie: Ugryziony w jajeczni\u0119 Syriusz wi\u0142 si\u0119 jak piskorz i gryz\u0142 po czym si\u0119 da\u0142o, przy czym nie zwraca\u0142 uwagi, czy pod z\u0119bami jest Inki\u2026 Czy te\u017c ja lub mama. W moim przypadku sko\u0144czy\u0142o si\u0119 tylko na pokancerowanej d\u0142oni, mamie trzeba by\u0142o z powrotem zaszy\u0107 nadgarstek i wyrwan\u0105 tkank\u0119 t\u0142uszczow\u0105. Inki, oczywi\u015bcie, nie poczuwa\u0142 si\u0119 absolutnie do winy.<\/p>\n\n\n\n

    2022<\/h2>\n\n\n\n
    \"\"
    Pan Starszy w ostatnim roku swojego d\u0142ugiego, szalonego \u017cycia. S\u0142abn\u0105cy wzrok i s\u0142uch nie przeszkadza\u0142y rozkoszowa\u0107 si\u0119 promieniami letniego s\u0142o\u0144ca wpadaj\u0105cymi przez drzwi balkonowe.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Niestety, Inkiego goni\u0142 stan zdrowia. Ostatni rok to powolne, ale sta\u0142e pogarszanie si\u0119 perspektyw. Leki i suplementy pomaga\u0142y, w ostateczno\u015bci interwencje weterynaryjne i zastrzyki, ale w ci\u0105gu roku powoli traci\u0142 kontrol\u0119 nad nogami, od dawnych przysmak\u00f3w dostawa\u0142 rewolucji \u017co\u0142\u0105dkowych (co wymusi\u0142o mycie \u015bcian i co najmniej jedno nocowanie w wannie), a na domiar z\u0142ego zacz\u0119\u0142y si\u0119 problemy z piciem: Inki nie by\u0142 w stanie wyczu\u0107, \u017ce zaspokoi\u0142 pragnienie i potrafi\u0142 opr\u00f3\u017cni\u0107 wiadro wody i prosi\u0107 o wi\u0119cej.<\/p>\n\n\n\n

    A jak nie dosta\u0142 wiadra? To w\u0142\u0105cza\u0142 si\u0119 instynkt starego \u017cerusa i szuka\u0142 sobie dodatkowych \u017ar\u00f3de\u0142 wody: Wiadra z wod\u0105 do mycia pod\u0142\u00f3g, resztek ze zmywarki, rozchlapanej wody po prysznicu, konewek, a w ostateczno\u015bci \u015bwie\u017co podlanych i zestawionych na pod\u0142og\u0119 ro\u015blin, po\u017ceranych wraz z ziemi\u0105.<\/p>\n\n\n\n

    Najwi\u0119ksze problemy zacz\u0119\u0142y si\u0119 w ostatnim tygodniu \u017cycia, na pocz\u0105tku grudnia. Inki przesta\u0142 chodzi\u0107, je\u015b\u0107, pi\u0142 te\u017c niewiele. Inki z tygodnia na tydzie\u0144 sta\u0142 si\u0119 cieniem siebie. Cho\u0107 wiedzieli\u015bmy, \u017ce ten dzie\u0144 nadejdzie i spodziewali\u015bmy si\u0119, \u017ce nie b\u0119dzie ju\u017c poprawy – poza \u017cyciem na ci\u0105g\u0142ych lekach i zastrzykach, by uzyska\u0107 chwilow\u0105 popraw\u0119 – to 12 grudnia rozsypali\u015bmy si\u0119. Dali\u015bmy sobie dwa dni na po\u017cegnanie si\u0119, a Inki na silnych lekach wspomagaj\u0105cych od\u017cy\u0142 na tyle, by po\u017cegna\u0107 si\u0119 i sp\u0119dzi\u0107 te dwa dni w pe\u0142nym komforcie, gdy by\u0142o mu wolno ju\u017c absolutnie wszystko.<\/p>\n\n\n\n

    Wybra\u0142 trwanie przy nas. Po prostu, le\u017ce\u0107 sobie w cieple i komforcie, pod kocykiem albo na nim, przy mnie, Marii i Aleksandrze. Aleks przytuli\u0142 Inkiego rano i po\u017cegna\u0142 si\u0119, a my po kilku godzinach ruszyli\u015bmy w ostatni\u0105 drog\u0119.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Inki w ostatnim dniu, w ramionach kochanej Pa\u0144ci.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Wzi\u0119li\u015bmy chodniczek, kt\u00f3ry w teorii mia\u0142 by\u0107 wy\u0142\u0105cznie ludzki i \u0142azienkowy, a kt\u00f3ry zosta\u0142 zaanektowany i wytarzany przez naszego poczciwego cardigana. Chcieli\u015bmy zapewni\u0107 mu komfort w ostatnich momentach \u017cycia, by czu\u0142 nie ch\u0142odn\u0105 stal, a komfort i zapach domu oraz rodziny, z kt\u00f3r\u0105 prze\u017cy\u0142 dziesi\u0119\u0107 lat.<\/p>\n\n\n\n

    Inki ba\u0142 si\u0119 tylko przez chwil\u0119. Przytulony przez nas i u\u0142o\u017cony na boku wtuli\u0142 \u0142ebek w Mari\u0119, Inki zasn\u0105\u0142 spokojnie i odszed\u0142 bez b\u00f3lu. Kwadrans po dwunastej sko\u0144czy\u0142o si\u0119 jego pe\u0142ne przyg\u00f3d i mi\u0142o\u015bci \u017cycie.<\/p>\n\n\n\n

    Dobranoc, Inku. Mam nadziej\u0119, \u017ce jeszcze kiedy\u015b si\u0119 spotkamy.<\/p>\n\n\n\n

    “Wszystko by\u0142o pi\u0119kne i nic nie bola\u0142o.”<\/p>epitafium dla Inkowskiego, Rze\u017ania nr 5, Kurt Vonnegut<\/cite><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n

    <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

    14 grudnia 2022 roku odszed\u0142 od nas Inki. Po\u017cegnali\u015bmy si\u0119 z nim w po\u0142udnie, umo\u017cliwiaj\u0105c spokojne za\u015bni\u0119cie, bez b\u00f3lu i strachu. Nie chc\u0119 jednak pami\u0119ta\u0107 go tylko jako kruchego, wychud\u0142ego staruszka, kt\u00f3rego nie\u015bli\u015bmy na r\u0119kach w ostatniej drodze. Inki to dwana\u015bcie lat fajnego, urozmaiconego \u017cycia, w kt\u00f3rym g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 gra\u0142a najbardziej majestatyczna istota, pe\u0142na gracji, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":294,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[15,30],"tags":[25],"class_list":["post-274","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog","category-personal","tag-personal"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tagaziel.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/274","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/tagaziel.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tagaziel.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tagaziel.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tagaziel.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=274"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/tagaziel.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/274\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":581,"href":"https:\/\/tagaziel.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/274\/revisions\/581"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tagaziel.net\/index.php?rest_route=\/"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tagaziel.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=274"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tagaziel.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=274"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tagaziel.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=274"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}